O tym jak dajemy się nabić w butelkę, czyli dlaczego chcemy być chudzi?

Wraz z narodzinami zostajemy wrzuceni w świat z określoną kulturą, normami oraz oczekiwaniami społecznymi. Niektórym z nas udaje się świetnie dopasować do wymagań środowiska, przyjmując określone standardy, innym sprawia to większą trudność. Jeżeli pasujemy do ogólnego schematu, dostajemy za to nagrody i pochwały. Natomiast, kiedy idziemy pod prąd, jesteśmy wyśmiewani i krytykowani. Jeśli jesteśmy szczupli i mamy idealną sylwetkę, godną okładki magazynu, ludzie patrzą na nas z podziwem. W przeciwnym wypadku sprawa nie wygląda już to tak miło. Nic więc dziwnego, że ciągłe odchudzanie jest rzeczą tak powszechną.

„Aby osiągnąć sukces w życiu trzeba być szczupłym i atrakcyjnym!”

„Ludziom chudym żyje się lepiej.”

„Gdybym tylko wyglądała, jak ta modelka z wybiegu, to moje życie byłoby cudowne.”

Pojawiają się czasem w Waszej głowie takie myśli? Niestety, większość z nas, bardziej lub mniej świadomie podziela tego rodzaju przekonania. Są one źródłem wielu negatywnych emocji takich jak smutek, złość, żal oraz niechęć do samego siebie i swojego ciała. Ale czy zastanawialiście się kiedykolwiek skąd właściwie w nas taka ogromna potrzeba dążenia do szczupłej sylwetki oraz paniczny lęk przed przytyciem?

Badania pokazują, że współczesne zachodnie społeczeństwo kładzie nacisk na niską wagę, jako główny wyznacznik piękna. Wraz z rozwojem zachodniej popkultury, ideał ten rozprzestrzenił się wśród wielu kultur i społeczeństw. Skok ten nastąpił gwałtownie, oraz równie gwałtownie wzrasta ogólna presja społeczna, promując coraz to szczuplejsze sylwetki, które w większości przypadków są nieosiągalne dla przeciętnych kobiet. Piszę tu o kobietach, ponieważ badania dowodzą, że problem głównie dotyczy ich, a mężczyźni w znacznej większości deklarują zadowolenie ze swojego ciała.

Oglądamy telewizję, a w niej piękne, szczupłe kobiety sukcesu. Widzimy, że większość aktorek i celebrytów żyje na wiecznych dietach oraz spędzają całe dnie na siłowniach. Na Instagramie śledzimy super-fit życie osób, które swoją sławę zdobyły tylko poprzez osiągnięcie "idealnej" sylwetki ciała. Modelki na wybiegach wyglądają jak dziewczyny wyciągnięcie z oddziału zaburzeń odżywiania. Wszędzie - w domu, w pracy, w szkołach, na uczelniach, spotykając innych ludzi, przytakujemy grzecznie, że tak właśnie powinno się wyglądać, bo przecież wszelkie niedoskonałości są nieakceptowane. I pewnie dlatego aż 95% kobiet w jakimś momencie swojego życia było na diecie odchudzającej. Trudno stąd uciec. 

Co na to psychologia?

Istnieje powszechny nacisk na bycie szczupłym. Promowanie ideału chudego piękna prowadzi do przyjęcia przekonania, że jedynie kobieta szczupła jest kobietą atrakcyjną. Nieustannie porównując się z ideałem, zauważamy coraz więcej mankamentów swojej sylwetki. Rodzi to niezadowolenie z własnego ciała, a co za tym idzie, chęć zrzucenia zbędnych (bądź nie!) kilogramów. To nieuchronnie prowadzi do podjęcia diety. Sprawa zaczyna się komplikować, kiedy oczekując szybkich efektów, ograniczamy znacznie kaloryczność potraw. Bezmyślna zmiana żywienia powoduje rozregulowanie procesu trawienia, częste napady głodu i w momentach słabości – podjadanie. W efekcie jemy więcej. Zdezorientowany organizm w obawie przed kolejną głodówką na wszelki wypadek magazynuje pokarm w tłuszcz. W efekcie to co udało nam się zrzucić podczas diety, wróciło ze zdwojoną siłą. Koło się zamyka, a nasze życie kręci się pomiędzy kolejnymi podjętymi dietami, a podjadaniem w celu złagodzenia negatywnych emocji wywołanych kolejnymi porażkami. 

Dla zobrazowania tego nieco skomplikowanego procesu, przedstawiam poniższy schemat:

Jak się wyrwać z tego błędnego koła?

Po pierwsze – zastanówmy się dlaczego chcemy mieć idealną figurę i czy na ten moment nie jest ona już wystarczająco dobra? Czy naprawdę chcemy i musimy wyglądać jak panie z magazynów mody? Czy nasze życie się zmieni, kiedy osiągniemy wymarzoną sylwetkę? Na tym etapie należy wykazać się krytycznym myśleniem oraz świadomością swoich potrzeb i wartości.

Po drugie - jeśli pojawi się potrzeba rzeczywistego zrzucenia wagi, to podstawą do tego powinno być świadome i zdrowe odchudzanie poprzez zmianę diety na naturalną i nieprzetworzoną. Kluczowe dla procesu chudnięcia jest również podjęcie regularnej aktywności fizycznej oraz uzbrojenie się w cierpliwość. 

Czasem wystarczy trochę refleksji, krytycznego myślenia oraz spojrzenia na sprawę z innej perspektywy, aby uwolnić się od ograniczających nas przekonań i zachowań. A myślę, że warto to zrobić, bo tego co się dzieje wśród współczesnych kobiet na pewno nie można nazwać rozsądnym. Uważam, że to ogromna plaga z którą należy walczyć. Jak? Przede wszystkim poprzez kształtowanie w dzieciach od najmłodszych lat poczucia własnej wartości, które nie opiera się głównie na wyglądzie i wadze. Zanim jednak matki zaczną wychowywać w ten sposób swoje córki, same muszą zrozumieć do czego może prowadzić bezmyślne podążanie za narzuconymi ideałami.

A czy Wy byłyście/byliście kiedyś w tym błędnym kole? A może nadal jesteście i zastanawiacie się jak stamtąd uciec?